De klus is weer geklaard! Van vrijdag 22 september t/m zondag 24 september heeft voor het tweede jaar op rij een team van GGz Breburg (met daarin ook een aantal medewerkers van Centrum FAMEUS)de Socialrun voltooid. Bij deze hardloopestafette wordt in twee etmalen een afstand van 555 kilometer afgelegd door een deel van Nederland. Daarbij waren de weergoden ons (op één bui na dan...) weer prima gezind.

Op vrijdagochtend tegen negen uur verzamelde het gehele team van GGz Breburg (bestaande uit 4 chauffeurs, 4 fietsers, 11 lopers, 10 ondersteunend -  en natuurlijk onze mascotte Rocky) zich bij de Begijnstraat in Etten-Leur. Hier werden alle spullen (kleren, etenswaren, tafels, veldbedden, magnetrons, fietsen e.d.) in enkele bakwagens geladen. Vervolgens gingen alle wagens en busjes mooi op tijd in konvooi richting het startpunt van de Socialrun: de voormalige vliegbasis Soesterberg. Deze locatie was logistiek beter bereikbaar dan Fort Vechten in Bunnik, waar in voorgaande jaren de start en finish was.
In tegenstelling tot vorig jaar (toen de start al om twaalf uur was) ging het team van GGz Breburg op vrijdagmiddag pas tegen twee uur van start. Daardoor was het er minder tijd dan vorig jaar, terwijl ook ons tempo wat lager bleek te liggen dan vorig jaar (vorig jaar zo'n 11 kilometer per uur, dit jaar zo'n 10 kilometer per uur). Hierdoor liepen we regelmatig flink achter op het tijdsschema. Om die achterstand niet al te hoog te laten oplopen, werd besloten om tijdens de route een paar kilometer zonder lopers af te leggen. Wel werden deze korte trajecten door de fietsers uit het team afgelegd, zodat ook die stukken toch nog op eigen spierkracht zijn overbrugd.

Een frisse duik
De route voerde door de provincies Utrecht, Gelderland, Overijssel, Drenthe, Groningen (een paar kilometer), Friesland, Noord-Holland, Zuid-Holland en wederom Utrecht. Om beurten liep elk subteam 60 kilometer (tegen het eind werden de etappes wat korter). Na elke etappe hadden de leden van elk subteam zes uurtjes om vlug wat te eten en te rusten voor ze weer aan de bak moesten. Daardoor kwam er van slapen weinig terecht dit weekend. Maar niemand deed daar moeilijk over. Net als vorig jaar was ook dit jaar het weer ons gunstig gezind. Alleen op vrijdagmiddag kreeg team 1 even een stevige regenbui te verwerken, maar de rest van het weekend was het prachtig zonnig nazomerweer. Wel kon het in de nachtelijke uren bij vlagen behoorlijk mistig zijn.
Onderweg hadden we mooie plekjes waar we ons basiskamp hadden. Zo lag het eerste rustpunt bij camping/jachthaven Terra Nautic, aan de Vecht even buiten Zwolle. Het tweede rustpunt lag bij zwembad Haulewelle bij het Friese Haulerwijk. Het openluchtzwembad op het terrein was officieel al gesloten, maar dat weerhield één van de teamleden niet om toch even een frisse duik te nemen...
Het lopen ging dag en nacht door. Daardoor liep elk subteam afwisselend in de middagzon of in de pikdonkere nacht. In de nacht waren er vaak vervaarlijke mistbanken, zo ook tijdens de nachtelijke etappe tussen Zwolle en Wijster. Vooral bij open landerijen trok het af en toe even helemaal dicht.

Nachtelijke ontmoeting
De lekkerste kluif is iedere editie het bedwingen van de 32 kilometer lange Afsluitdijk. Ditmaal lag deze eervolle taak bij subteam 2, dat zaterdag aan het begin van de avond even ten oosten van Sneek van start ging. Rond middernacht kwamen ze aan bij het wisselpunt: de brandweerkazerne van Den Oever, pal aan de westkant van de Afsluitdijk. Op deze winderige plek was tevens het derde basiskamp op de route. De lokale brandweer had deze locatie gastvrij ter beschikking gesteld voor de Socialrun. Uiteraard moest wel de oprit vrij worden gelaten om de brandweer niet te hinderen bij een eventuele calamiteit. De kazerne beschikte over enkele gloednieuwe douches. Helaas werd streng ontraden om ze te gebruiken, omdat ze nog niet waren getest op legionellabesmetting...  Een paar kilometer na de wissel in Den Oever werd een van de fietsers van subteam 1 (Jack) getroffen door een lekke band. Na wat heen en weer bellen werd vanuit het basiskamp een fiets van het andere team aangevoerd, terwijl de kapotte fiets ter reparatie werd meegenomen. Wonder boven wonder liep het subteam hierdoor nauwelijks vertraging op (de loper en de andere fietser hadden gewoon hun weg kunnen vervolgen). Wel was er even daarop lichte paniek toen Jack belde dat hij wéér een lekke band had. Gelukkig bleek het ditmaal slechts een grapje van hem te zijn... 
Een mooi moment was toen ter hoogte van Langereis (ten noordoosten van Heerhugowaard) rond half vier in de nacht de vader van navigator Yvette Vreeker langs de route stond om haar en haar subteam aan te moedigen. Het feit dat iemand speciaal voor ons midden in de nacht zijn bed was uitgekomen, gaf alle lopers vleugels. Daardoor liep het laatste stuk van deze etappe gesmeerd. 
In lijn met de doelstelling van de Socialrun werden er tijdens de route verschillende ggz-instellingen gepasseerd. Zo lag aan het eind van de zevende etappe in de nacht van zaterdag op zondag het wisselpunt ter hoogte van Landgoed Willibrordus in Heiloo (onder Alkmaar), waar een vestiging van GGZ Noord-Holland Noord zit.
Het vierde en laatste basiskamp was gevestigd op de tennisvereniging van Hoofddorp. Hoewel dat onder de rook van Schiphol ligt, was er toch opvallend weinig overlast van vliegtuigen. Wellicht door de mist, die ook deze nacht vaak weer hardnekkig was? Overigens moesten we hier op tijd de boel weer opbreken, omdat deze zondag hier een tennistoernooi zou plaatsvinden.

Het paard ruikt de stal
Op deze laatste dag van de Socialrun zette iedereen van het team letterlijk zijn of haar beste beentje voor. Vlak voor het wisselpunt in Hoofddorp liep ook teamcaptain Bram Berkvens de laatste paar honderd meter mee met de lopers van subteam 2, voordat die het stokje overdroegen aan subteam 1. Daarnaast lag op de laatste 100 kilometer van de Socialrun de gemiddelde snelheid van de lopers ineens een stuk hoger. Het paard leek de stal te ruiken. De route liep onder meer door het Zuid-Hollandse en Utrechtse plassengebied tussen Aalsmeer en Woerden. Veel smalle weggetjes met aan weerskanten water, waarbij je eerst naar een passeerstrook moest om een andere auto te laten passeren. Niettemin wisten de chauffeurs van de busjes zich hier feilloos doorheen te manoeuvreren. Bij één uitwijkmanoeuvre leek het nog even mis te gaan, toen de spiegel van een ander busje werd geraakt. Gelukkig was er geen schade: de spiegels bleken even veerkrachtig als de teamleden zelf...

Zondagmiddag legde subteam 2 de laatste 43 kilometer af tussen Linschoten en vliegbasis Soesterberg. In Zeist sloot subteam 1 aan om elk van de laatste 10 kilometer naar het eindpunt met minstens een van hun lopers mee te lopen. De allerlaatste anderhalf kilometer voor de meet kwamen alle lopers gezamenlijk in actie. Op het terrein van de vliegbasis kwam het gehele team kort na vijf uur samen over de finish. Het doel was weer gehaald! Na de huldiging mocht eindelijk weer wat rustiger aan worden gedaan. Op het terrein van de vliegbasis, waar het festival 'Te Gek?!' nog bezig was, werd nog even wat nagebabbeld en gedronken. Niet lang daarna volgde de terugtocht naar Etten-Leur. Moe maar tevreden viel iedereen die avond op zijn of haar eigen bedje als een blok in slaap. 

Stan de Laat